1980’li yıllar küresel siyasette neo-liberalizmin hakim olduğu yıllardı. Bu dönem politikalarında devletlerin kamu harcamalarını kısıp, özel sektörü teşvik etmeye başlaması sonucu birbirine entegre olmuş yeni bir küresel sistem ortaya çıktı. Bu sistemin günümüze kadar uzanan en önemli sonucu kuşkusuz küreselleşme oldu. Küreselleşme kavramını en basit haliyle açıklamak gerekirse; özellikle teknolojik gelişmeler eşliğinde yeryüzündeki tüm ülkelerin birbirlerinden ve kültürel gelişmelerden kısa sürede haberdar olması, popüler kültür olgusuyla benzer tüketim mallarının bambaşka coğrafya insanları tarafından tüketilmesi olarak ifade edilebilir. Bu doğrultuda artık dünya üzerinde bulunan 206 ülkenin küreselleşme vesileyle birbirlerine empoze olmuş bir vaziyette tek bir ülke gibi davrandığını söylemek yanlış olmayacaktır. Böyle bir uluslararası sistem içinde teknolojik ilerlemeler ışığında gelişen dijital dönüşümler de tüm ülkeler nezdinde gerçekleşmektedir. Hal böyle olunca firmalar ürettikleri malların ve verdikleri hizmetlerin sınır ötesi pazarlarda da tüketiciyle buluşması için çalışmalarda bulunmaya başladılar. Son yıllarda firmalar nezdinde trend olan e-ticaretin yerini, günümüzde e-ihracatın almaya başladığını söylemek yanlış olmayacaktır. Bölgesel anlamda hala popülerliğini koruyan e-ticaretin yanında markalar, uluslararası pazarda faaliyet gösterebilmek ve firma bilinirliğini çok daha büyük kitleler özelinde sağlayabilmek için e-ihracata yöneldiler.
E-ihracat, Elektronik Ticaret Gümrük Beyannamesi (ETGB) kuralları kapsamında yapılan sınır ötesi e-ticarettir. Bu süreç Türkiye üzerinden belli kurallar çerçevesinde 7 kıtaya ürün gönderilmesini mümkün kılan bir işlemdir. E-ihracatın en büyük avantajı firmaların geleneksel ihracat süreçlerinde ödemekle yükümlü oldukları belli ücretleri mikro bazda e-ihracatta ödemek zorunda olmamalarıdır. Gümrükleme işlemleri ETGB lisansı olan lojistik firmaları tarafından gerçekleştirileceği için hem maliyet hem de fonksiyon açısından geleneksel ihracattan çok daha avantajlıdır.
Kârınızı maksimize etmek ve global bir firma haline gelebilmek için en etkili araçlardan biri olan e-ihracat, sınır tanımazlığı sayesinde dünyanın öbür ucundaki potansiyel müşterinize ulaşabilmenizi ve hizmet götürebilmenizi mümkün kılar. Dijital gelişmelerin girişimler nezdinde en büyük getirilerinden biri olan e-ihracat, düşük yatırım maliyetleri dolayısıyla mikro alanda mümkün olabilecek en az maliyetle ticaret yapmanıza imkan sağlar. Geleneksel ihracata göre hedef kitleye ulaşmak ve bu kitleyle iletişimde kalmak çok daha kolaydır. E-ihracatta firma ekonomik istikrarsızlıklardan ya da yerel paranın değer kaybından en az düzeyde etkilenir. Öyle ki döviz girdileri ekonomik dengesizlikleri faydaya bile dönüştürebilir. Tüm bunların yanında e-ihracat için devlet destek politikaları da söz konusudur. Bu durum KDV oranının kâra eklenmesine vesile olur.
Türkiye’nin e-ticaret hedefi her geçen gün daha da artmaktadır. 2023 yılı itibariyle 350 milyarlık e-ticaret hedefinin 70 milyar TL’sini e-ihracatın karşılaması beklenmektedir. Bu koşullar altında devlet politikaları da e-ihracatı teşvik eder bir pozisyon almıştır. Elbette ülke ekonomisinde böylesine büyük bir paya sahip olması beklenen e-ihracat dijital dönüşümün de tetikleyici unsuru olacaktır. Dolayısıyla 10 yıllık bir süre bandında Türkiye’nin e-ihracat gelişmeleri doğrultusunda ticarette dijital bir dönüşüme tam anlamıyla entegre olması kaçınılmaz görünmektedir.
E-ihracat, Elektronik Ticaret Gümrük Beyannamesi (ETGB) kuralları kapsamında yapılan sınır ötesi e-ticarettir. Bu süreç Türkiye üzerinden belli kurallar çerçevesinde 7 kıtaya ürün gönderilmesini mümkün kılan bir işlemdir. E-ihracatın en büyük avantajı firmaların geleneksel ihracat süreçlerinde ödemekle yükümlü oldukları belli ücretleri mikro bazda e-ihracatta ödemek zorunda olmamalarıdır. Gümrükleme işlemleri ETGB lisansı olan lojistik firmaları tarafından gerçekleştirileceği için hem maliyet hem de fonksiyon açısından geleneksel ihracattan çok daha avantajlıdır.
Kârınızı maksimize etmek ve global bir firma haline gelebilmek için en etkili araçlardan biri olan e-ihracat, sınır tanımazlığı sayesinde dünyanın öbür ucundaki potansiyel müşterinize ulaşabilmenizi ve hizmet götürebilmenizi mümkün kılar. Dijital gelişmelerin girişimler nezdinde en büyük getirilerinden biri olan e-ihracat, düşük yatırım maliyetleri dolayısıyla mikro alanda mümkün olabilecek en az maliyetle ticaret yapmanıza imkan sağlar. Geleneksel ihracata göre hedef kitleye ulaşmak ve bu kitleyle iletişimde kalmak çok daha kolaydır. E-ihracatta firma ekonomik istikrarsızlıklardan ya da yerel paranın değer kaybından en az düzeyde etkilenir. Öyle ki döviz girdileri ekonomik dengesizlikleri faydaya bile dönüştürebilir. Tüm bunların yanında e-ihracat için devlet destek politikaları da söz konusudur. Bu durum KDV oranının kâra eklenmesine vesile olur.
Türkiye’nin e-ticaret hedefi her geçen gün daha da artmaktadır. 2023 yılı itibariyle 350 milyarlık e-ticaret hedefinin 70 milyar TL’sini e-ihracatın karşılaması beklenmektedir. Bu koşullar altında devlet politikaları da e-ihracatı teşvik eder bir pozisyon almıştır. Elbette ülke ekonomisinde böylesine büyük bir paya sahip olması beklenen e-ihracat dijital dönüşümün de tetikleyici unsuru olacaktır. Dolayısıyla 10 yıllık bir süre bandında Türkiye’nin e-ihracat gelişmeleri doğrultusunda ticarette dijital bir dönüşüme tam anlamıyla entegre olması kaçınılmaz görünmektedir.
